Kocioł zgazowujący drewno spala paliwo dwustopniowo — najpierw zgazowuje drewno w komorze załadowczej, a następnie dopala powstałe gazy w drugiej, ceramicznej komorze, dzięki czemu osiąga wyższą sprawność i niższą emisję niż tradycyjne kotły na drewno.
Tak. Przepisy nie zakazują ogrzewania drewnem — ograniczają klasę urządzenia. Uchwały antysmogowe wymagają, by nowy kocioł spełniał wymagania ekoprojektu, czyli był kotłem 5 klasy z automatyką. Stare kotły zasypowe bez certyfikatu są stopniowo wycofywane, a terminy różnią się między województwami.
Tak, pod warunkiem że jest to kocioł spełniający wymagania ekoprojektu. Takie urządzenia są legalnie sprzedawane i montowane w całej Polsce, a w wielu gminach objęte dofinansowaniem do wymiany starego kotła. Nie można natomiast kupić nowego kotła zasypowego bez certyfikatu.
Kilogram drewna o wilgotności do 20% daje około 3,4 kWh ciepła użytecznego. Dom o powierzchni około 150 metrów kwadratowych i przeciętnym ociepleniu zużywa w sezonie mniej więcej 12–18 metrów przestrzennych drewna sezonowanego. Drewno mokre potrafi podnieść to zużycie o jedną trzecią.
Dla domu o powierzchni 100 metrów kwadratowych i typowym ociepleniu wystarcza kocioł 15–20 kW. Przyjmuje się 60–100 watów na metr kwadratowy zależnie od standardu: dom po termomodernizacji zmieści się w 15 kW, budynek bez docieplenia może potrzebować 25 kW. Kotła nie warto przewymiarowywać.
Koszt zależy od tego, co trzeba zrobić w kotłowni: wpięcie w istniejącą instalację, stan komina, zawór mieszający, naczynie przeponowe i miejsce na bufor. Dlatego wyceniamy kompletne pakiety, w których kocioł, bufor, sterowanie i montaż liczone są razem, zamiast podawać samą stawkę za robociznę.
Kocioł zgazowujący na drewno pracuje zwykle 15–20 lat. Decyduje nie marka, lecz warunki pracy: drewno o wilgotności poniżej 20%, temperatura powrotu utrzymywana powyżej 65 stopni i regularne czyszczenie wymiennika. Kocioł palony mokrym drewnem i bez zaworu mieszającego potrafi zużyć się w niecałe dziesięć lat.
